شکل خم میلگرد بخشی از طراحی سازه است و نباید در کارگاه سلیقهای تغییر کند. ناظر و مالک (کارفرما) هنگام کنترل آرماتوربندی باید نوع خم، محل آن، ابعاد قطعه و سلامت سطح میلگرد را با نقشههای مصوب تطبیق دهند.
خمهای متداول در کارگاه
قلاب انتهایی، خاموت بسته، رکابی، سنجاقی و قطعات با خمهای چندمرحلهای از شکلهای رایج هستند. نام مشابه الزاماً به معنی ابعاد یکسان نیست؛ زاویه، طول مستقیم پس از خم و جهت قرارگیری باید از روی نقشه یا جدول خم استخراج شود.
موارد قابل کنترل
- قطر میلگرد و شکل آج با نقشه تطبیق داشته باشد.
- خم در محل صحیح و با ابزار مناسب ایجاد شده باشد.
- شعاع یا قطر داخلی خم کمتر از مقدار مجاز مدارک پروژه نباشد.
- روی ناحیه خم ترک، لهشدگی یا آسیب قابل مشاهده وجود نداشته باشد.
- گرمکردن یا اصلاح مکرر خم بدون مجوز فنی انجام نشود.
- جهت قلابها و نحوه بستهشدن خاموتها کنترل شود.
چرا خم تند خطرناک است؟
خم بسیار تند میتواند کرنش موضعی زیادی ایجاد کند و به آسیب سطحی یا کاهش اطمینان در ناحیه خم منجر شود. از سوی دیگر، خم با ابعاد نادرست ممکن است پوشش بتن، فاصله آزاد یا جایگیری سایر آرماتورها را مختل کند.
مستندسازی پیش از بتنریزی
از نمونههای خم، گوشههای تیر و ستون، خاموتها و محلهای پرتراکم عکس نزدیک و کلی تهیه شود. در گزارش، محور، طبقه و عضو سازهای نوشته شود تا تصویر بعداً قابل ردیابی باشد.
اعداد دقیق خم به قطر و رده میلگرد، نوع عضو و ضوابط طراحی وابستهاند؛ بنابراین ملاک نهایی نقشه و مشخصات تأییدشده همان پروژه است.
